Welkom op mijn weblog
Groeiproces

Soms ontmoet een mens een mens

omdat dat zo moet zijn

‘T staat in het draaiboek van het leven

dat mensen soms om mensen geven

en da’s toch best wel fijn

Soms wordt dan zo’n mens een vriend

omdat het zo goed voelt

Het is een ongeschreven wet

dat iemand soms een stap nader zet

en ‘t ook nog goed bedoelt

En heel soms wordt zo’n vriend een deel van je

omdat je van diegene houdt

En op de weg die je moet gaan

zal zo iemand altijd naast je staan

en dat voelt heel vertrouwd

Miranda Veldman-Mulder

Een man en zijn zoon lopen in het bos. Plotseling struikelt de jongen en omdat hij een scherpe pijn voelt roept hij: “Ahhhhh.” Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen roepen: “Ahhhhh!” Vol nieuwsgierigheid roept hij: “Wie ben jij?”, maar het enige antwoord dat hij terugkrijgt is: “Wie ben jij?” Hij wordt kwaad en roept: “Jij bent een lafaard!”, waarop de stem antwoordt: “Jij bent een lafaard!”

Daarop kijkt de jongen naar zijn vader en vraagt: “Papa, wat gebeurt hier?” De man antwoordt: “Zoon, let op!”, en roept vervolgens: “Ik bewonder jou!” De stem antwoordt: “Ik bewonder jou!” De vader roept: “Jij bent prachtig!”, en de stem antwoordt: “Jij bent prachtig!”

De jongen is verbaasd, maar begrijpt nog steeds niet wat er aan de hand is. Daarop legt de vader uit: “De mensen noemen dit een ‘ECHO’, maar in feite is dit het ‘LEVEN’! Het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid! Als je begrip en respect wenst, geef dan begrip en respect. Wil je dat mensen geduldig en respectvol met je omgaan, geef hen dan geduld en respect! Deze natuurwet gaat op voor elk aspect van ons leven.”

Het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt.
Het leven is geen toeval, maar een spiegel van jouw eigen handelingen.

1. Droom grote dromen; Groot denken zal je leven veranderen
2. creeer een denkbeeldig plaaatje van waar je naartoe wilt; Hoe concreter hoe beter!
3. Denk en gedraag je als eigenaar van een zaak, in alles wat je doet
4. Hou van alles dat je doet
5. creeer een denktank
6. Zorg voor gezonde werklust
7. zorg voor constante, nooit eindigende verbetering
8. Zie je werk als service
9. ken je business van onder tot boven
10. bereid je voor op kansen
11. blijf lichamelijk fit
12. Stel prioriteiten
13. lever meer af dan je klanten verwachten
14. zorg voor discipline
15. betaal eerst jezelf
16. maak tijd vrij om alleen te zijn
17. ga voor grootheid
18. Eerlijkheid is het betste
19. maak snelle beslissingen
20. mislukken is geen optie
21. wees vastberaden je doelen te bereiken

Succes!!!!

Ik heb het gevoel of ik weer in een dal sta om de volgende berg te beklimmen. Dat artikel in ons plaatselijk sufferdje had voor mij echt het effect van afsluiting, eindelijk heb ik een tijd van 3 jaar afgesloten waarin mijn leven van verrekte slecht in helemaal gelukkig, maar nog steeds niet tevreden is gegaan. Ik was ongelukkig maar tevreden met hoe het 3 jaar geleden was, omdat ik niet het gevoel nog de support had om het gevoel te ontwikkelen dat ik meer in het leven verdiende dan ik toen had. Daarom ben ik nu wel gelukkig met wat ik tot nu toe bereikt heb maar niet tevreden omdat ik zeker weet dat ik veel meer kan dan dat ik nu doe. Dus het is zaak om iedere keer een tree hoger te komen en uiteindelijk mijn grootste droom te verwezenlijken die ik al had voordat mijn woordenschat groot genoeg was om het beroep te benoemen. Maar als ik nu terugdenk aan al die keren dat ik over mijn toekomst gedroomd heb en over mijn toekomstig beroep er altijd een beeld van een counceller naar boven kwam. Toen ik dat gister tijdens het etentje met mijn ouders liet vallen kreeg ik natuurlijk meteen weer commentaar van mijn vader, dat ze me die opleiding niet zou moeten laten doen, want dat zou zoiets zijn als de lamme leidt de blinde wat me toen opviel, was dat ik totaal niet meer van slag raakte over die opmerking, want ik weet zelf wel beter, en ik geloof genoeg in me zelf om me er nu niet door op de kast te laten jagen. Weten jullie wat het is……Ik hoef niet meer zo nodig, vroeger deed ik mijn uiterste best om me dusdanig aan te passen dat ik maar geaccepteerd werd door die familie van mij, wat er dus op uitdraaide dat ik iemand moest zijn of worden die ik niet was, nu ben ik mezelf. Niet meer bang om iets fout te doen, dus raakt het me veel minder. Als er dan weer wordt geprobeerd me neer te halen door een laatdunkende opmerking ben ik er niet meer een hele dag van van slag. Ik sta er nu met van een afstandje naar te kijken en kan me inmiddels goed ammuseren als ik kijk naar die opgeblazen familie die zelfs een vervanging voor mij hebben ” geadopteerd” Het is een schat van een meid hoor heb niets tegen haar vind haar zelfs heel aardig, maar ze is alles wat ik niet ben en wat ze wel in hun dochter hadden willen hebben.

En nu sta ik weer in het dal en moet ik de volgende berg beklimmen, deze klim is gelukkig minder zwaar, omdat ik nu wel ben voorzien van de juiste uitrusting, er minder rommel op de berg ligt die ik uit de weg moet ruimen en ik weet wat er is als ik op die top sta en met dat beeld in mijn hoofd klimt het toch een stuk makkelijker.

Er was eens een Kleine Ziel die tegen God zei:
“Ik weet wie ik ben, ik ben het licht net als alle andere zielen.
” God lachte breed. “Dat is waar!”, zei God. “Jij bent ook het licht.”
“Wow,” zei de Kleine Ziel, “Dit is toch echt gaaf.”
Enige tijd later bleek dat weten wie ze was niet voldoende was.
De Kleine Ziel voelde onrust van binnen en wilde ervaren wat het
was om het licht te zijn. En zo ging de Kleine Ziel terug naar God
(Wat geen slecht idee is voor alle zielen die willen weten wie ze werkelijk zijn.)

Hallo God! Nu weet ik wie ik ben. Is het goed als ik dat wil zijn?”
God zei,”je bedoelt dat je wilt zijn wie je al bent?”

“Wel”, antwoordde de Kleine Ziel, “Weten wie ik ben is één ding,
maar helemaal écht zijn is iets anders. Ik wil ervaren wat het is om het licht te zijn!”
“Maar je bent het licht al,” herhaalde God weer lachend.”Ja,
maar ik wil voelen wat het is!” zei de Kleine Ziel. “Wel”, God grinnikte,
“Ik had het kunnen weten, jij bent altijd al de meest avontuurlijke.”

Toen veranderde Gods houding. “Er is alleen één ding….
Er is niets anders dan het licht. Zie je, ik creëerde niets anders dan wat jij bent;
en daarom is het niet makkelijk voor jou om jezelf te ervaren zoals je bent,
omdat er niets is dat je niet bent.” “Huh?” zei de Kleine Ziel,
een beetje verbouwereerd. “Beschouw het op deze manier,” zei God.
“Je bent als een kaarsje in de zon. O, je bent daar met ontelbare andere
kaarsjes die samen de zon zijn. En de zon zou anders zijn zonder jouw kaarsje.
Hoe kun je weten dat je het licht bent wanneer er alleen maar licht is?
Dat is de vraag.” Weer lachte God. “Dat heb ik al gedaan.” Zei God.”
Aangezien je jezelf niet kunt zien als het licht als je in het licht bent,
zullen we je met duisternis omringen.”

“Wat is duisternis?” vraagt de Kleine Ziel. God antwoordde,
“dat is wat je niet bent.” “Zal ik bang zijn in het donker?” vroeg de Kleine Ziel.
“Alleen als je ervoor kiest om bang te zijn,” antwoordde God.
“Er is echt niets om bang voor te zijn, tenzij jij ervoor kiest om dat te zijn.
Want weet je, we verzinnen het allemaal, we doen alsof.”
“Oh,’” zei de Kleine Ziel, en voelde zich al beter.
Toen legde God uit dat, om maar iets te kunnen ervaren het tegenovergestelde
er moet zijn. “Het is een groot cadeau,” zei God,
“want zonder het tegenovergestelde kun je niets weten. Je kunt geen warm
weten zonder koud, geen boven zonder beneden, geen snel zonder langzaam.

Je kunt geen links zonder rechts weten, geen hier zonder daar, en geen nu
zonder toen. “En zo,” concludeerde God,”wanneer je omgeven bent door
duisternis, bal je vuist niet, verhef niet je stem en vervloek de duisternis niet.
Wees liever een licht in de duisternis en word er niet boos over.
Dan weet je wie je echt bent en iedereen zal het weten.
Laat je licht zo schijnen dat iedereen weet hoe speciaal je bent!”
“Bedoel je dat het goed is anderen te laten zien hoe speciaal ik ben?”
vroeg de Kleine Ziel. “Natuurlijk!” God grinnikte. “Het is heel goed!
Maar onthoud: ‘speciaal’ betekent niet ‘beter’.

Iedereen is speciaal, ieder op zijn of haar eigen manier!
Alleen zijn velen dat vergeten.
Zij zullen dan ook zien dat het goed is voor ze om speciaal te zijn wanneer jij ziet
dat het goed voor jou is om speciaal te zijn.”
“Wow,” zei de Kleine Ziel, lachend van vreugde.
“Ik kan zo speciaal zijn als ik wil!”"Ja, en je kunt nu beginnen,” zei God,
die mee lachte samen met de Kleine Ziel. “Welk deel van speciaal wil je zijn?”
“Welk deel van speciaal?” herhaalde de Kleine Ziel, “Ik begrijp het niet”
“Wel,” legde God uit, “Het licht zijn is speciaal zijn, en speciaal zijn heeft
heel veel kanten.
Het is speciaal om aardig te zijn, of zachtmoedig, of creatief of om geduldig te zijn.
Kun je nog meer bedenken waarin je speciaal kunt zijn?”
De Kleine Ziel zat een moment stil. “Ik kan een heleboel manieren bedenken
om speciaal te zijn!” riep de Kleine Ziel toen uit. “Het is speciaal om hulpvaardig
te zijn, om te delen, om vriendelijk en zorgzaam te zijn voor anderen!”

“Ja!” bevestigde God, “en je kan al deze dingen zijn, of elk ander deel van
speciaal dat je wilt zijn, op elk moment. Dat is wat het betekent om het licht te zijn.”
“Ik weet wat ik wil zijn, ik weet wat ik wil ervaren!”
zei de Kleine Ziel met groot enthousiasme.
“Ik wil dat deel van speciaal zijn dat vergevingsgezind zijn heet.”
“Het is toch speciaal om vergevingsgezind te zijn?”
“O, jazeker,” verzekerde God de Kleine Ziel. “Dat is heel speciaal.’ “Oké,”
zei de Kleine Ziel, “Dat is wat ik wil zijn. Ik wil vergevingsgezind zijn.
Ik wil mijzelf ervaren als vergevingsgezind.” “Goed,”zei God,
“Maar er is één ding dat je moet weten.”De Kleine Ziel werd nu een beetje
ongeduldig. Het lijkt wel of er elke keer weer een complicatie is. “Wat is het?”
zucht de Kleine Ziel.
“Er is niemand om te vergeven.” “Niemand?”
De Kleine Ziel kon nauwelijks geloven wat er gezegd werd.
“Niemand!” herhaalde God. “Alles wat ik heb gecreëerd, is perfect.
Er is geen enkele ziel van alle creaties die minder perfect is dan jou.
Kijk maar om je heen.”

Toen realiseerde de Kleine Ziel zich dat zich een grote menigte had verzameld.
Zielen kwamen van Heinde en Ver van overal van het koninkrijk.
Want het was als een lopend vuurtje rond gegaan dat de Kleine Ziel een
ongewoon gesprek met God had en iedereen wilde horen wat er gezegd werd.

Rondkijkend naar de ontelbare andere Zielen die hier bijeen waren,
moest de Kleine Ziel toegeven.
Niemand leek minder prachtig, minder magnifiek of minder perfect dan de
Kleine Ziel zelf. Dat was het wonder van de Zielen die om hem heen waren,
en zó helder was hun licht. De Kleine Ziel staarde angstig naar hen.

“Wie is er dan te vergeven?” vroeg God. “Jonge, dit is helemaal niet grappig!”
gromde de Kleine Ziel. “Ik wil mijzelf ervaren als vergevingsgezind.

Ik wil weten hoe dat deel van speciaal voelt.”
En de Kleine Ziel leerde hoe het moet voelen om droevig te zijn.
Maar toen stapte een vriendelijke ziel naar voren uit de menigte.

“Maak je geen zorgen, Kleine ziel,” zei de Vriendelijke Ziel,
“Ik zal je helpen.” “Wil je dat?” De Kleine Ziel klaarde op.
“Maar wat kan je dan doen?”
“Wel, ik kan je iemand geven om te vergeven!” “Kan je dat?”
“Ja” zei de Vriendelijke Ziel.

“Ik kan in je volgende aardse leven komen en iets doen wat jij kan vergeven.
“Maar waarom? Waarom wil je dat doen?” vroeg de Kleine Ziel.
“Jij, die van zo’n ongelooflijke perfectie bent! Jij die trilt van zo’n snelheid dat het
zo’n helder licht creëert dat ik het niet kan evenaren!
Wat kan je reden zijn dat jij je vibraties wil verlagen zodat jouw licht donker
wordt? Wat kan de reden zijn voor iemand die zo licht is om in mijn leven te
komen en jezelf zo zwaar te maken zodat je dit slechte kan doen?
“Simpel,” zei de Vriendelijke Ziel.”Ik zal het doen omdat ik van je hou”
” De Kleine Ziel leek verrast door het antwoord. “Wees niet zo verbaasd.
“zei de Vriendelijke Ziel, “Je hebt hetzelfde gedaan voor mij.
Herinner je het je niet meer?
O, we hebben gedanst samen, jij en ik vele keren.
Je herinnert je het alleen niet meer.”
We zijn allebei alles geweest.
We zijn het hoge en het lage geweest, het linker en het rechter.
We zijn het hier en het daar geweest, het nu en het toen.
We zijn het manlijke en het vrouwelijke geweest, het goede en het slechte.
We zijn beide het slachtoffer en de dader geweest.”

“Zo zijn we samen gekomen, jij en ik vele malen eerder;
steeds de ander de exacte en perfecte gelegenheid te geven om te uiten
en te ervaren wie we werkelijk zijn.
En daarom,” legde de Vriendelijke Ziel verder uit, “Kom ik in je volgende
leven en zal ‘de slechte’ zijn dit keer. Ik zal iets heel slechts doen,
en dan kan jij jezelf ervaren als degene die vergeeft.”
“Maar wat wil je dan doen? “vroeg de Kleine Ziel een beetje nerveus,
wat wil er zo erg zijn?”
“Oh,” antwoordde de Vriendelijke Ziel met een glimlach,
“We bedenken wel iets.”
Daarna leek de Vriendelijke ziel serieus te worden, en zei met rustige stem,
“Je hebt over één ding gelijk, weet je. Wat is dat?” wilde de Kleine Ziel weten.
“Ik zal mijn vibraties moeten verlagen, heel zwaar worden en deze niet zulke
leuke dingen doen.

Ik zal me anders moeten voordoen dan ik in werkelijkheid ben.
En daarom wil ik je als dank om een gunst vragen.” “Oh, wat je wilt, wat je wilt!”
riep de Kleine Ziel, en begon te dansen en zingen, “Ik zal vergevingsgezind zijn!”
Toen zag de Kleine Ziel dat de Vriendelijke Ziel erg stil bleef.
“Wat is er?” vroeg de Kleine Ziel.
“Wat kan ik voor jou doen? Je bent zo’n Engel dat je dit voor me wilt doen!”.
“Natuurlijk is de Vriendelijke Ziel een Engel!” onderbrak God.
“Iedereen is een Engel! Herinner altijd; Ik stuur je niets dan Engelen.
Zo wilde de Kleine Ziel meer dan ooit het verzoek van de Vriendelijke Ziel inwilligen.
“Wat kan ik voor je doen” vroeg de Kleine Ziel weer.
“Op het moment dat ik je kwaad doe,” antwoordde de Vriendelijke Ziel.
“Op het moment dat ik jou het ergste aandoe dat je je kan voorstellen
op dat precieze moment… “
“Ja?” onderbrak de Kleine Ziel, “Ja….?”

De Vriendelijke Ziel werd nog stiller. “Herinner me als wie ik werkelijk ben.”
“O, dat doe ik!, dat beloof ik!

Ik zal je altijd herinneren zoals ik je hier en nu zie!”"Goed’”
zei de Vriendelijke Ziel, “Want weet je, Ik zal zo hard bezig zijn met doen alsof,
dat ik mijzelf zal vergeten. En als jij me niet herinnert zoals ik echt ben,
kan ik het me misschien voor heel lang niet herinneren.
En als ik vergeet wie ik ben, kan jij ook vergeten wie jij bent, en zullen wij
beiden verloren zijn.
Dan hebben we een andere ziel nodig om langs te komen en ons te helpen
herinneren wie we zijn.” “Nee, dat zullen we niet!” beloofde de Kleine Ziel weer.
Ik zal je herinneren! En ik wil je bedanken dat je me dit cadeau wilt geven
De kans om mezelf te ervaren wie ik ben.” Aldus was de afspraak gemaakt.
En de Kleine Ziel ging verder in een nieuw aards leven.

Vol verwachting om het licht te zijn, wat heel speciaal was en vol verwachting
om dat deel van speciaal te zijn dat vergevingsgezindheid heet.
En de Kleine Ziel wachtte gespannen om de ervaring te hebben als
vergevingsgezindheid en dankbaarheid aan welke Ziel dan ook die dit
mogelijk maakt.

En op elk moment in het nieuwe aardse leven wanneer er een nieuwe Ziel
ten tonele verschijnt, ongeacht of deze nieuw ziel vreugde brengt of droefenis
Speciaal als ze droefenis brengen dacht de Kleine Ziel aan wat God had gezegd:

“Herinner je ALTIJD, Ik stuur je niets anders dan Engelen”.

Naar het boek The little soul and the sun. Neale D Walsch

Vorige week kreeg ik een mail van een journalist van het plaatselijke sufferdje, ik had gereageerd op zijn reeks over dakloosheid dat ik het zo jammer vond dat hij een stereotype dakloze had genomen voor een interview, hij gaf me daar gelijk in en vroeg of ik bereid was om dat interview te voeren, ik heb ja gezegd, eerst in de veronderstelling, dat ik dat anoniem zou kunnen doen wat met mijn CV nou niet bepaald makkelijk zal blijken te zijn. En dan hang je toch een beetje op het punt van als ik het wel doe, dan zullen er vragen oprijzen en als ik het niet doe dan zijn er die vragen niet en kan heel ons verslapen stadje weer lekker in slaap suffen, omdat het dan blijft hangen dat je wel ongelofelijk domme dingen in je leven gedaan moet hebben om dakloos te worden.

Voor mij zelf ben ik eruit, wat de implicaties ook mogen zijn, ik doe het ook omdat ik voorzie dat er in de toekomst nog veel meer mensen dakloos zullen, en worden als de gefragmenteerde hulp die er nu te krijgen is als je de juiste mensen maar kent en de juiste wegen gewezen krijgt zal moeten samengesmolten om het vangnet te dichten want inmiddels zitten er gaten in dat vangnet waar hele groepen mensen doorheen vallen.

op van de zenuwen vanwege de eventuele implicaties maar bereid om in ieder geval mijn verhaal te doen.

Ik verbaasde me er vanmorgen over dat zoveel moeders kun kinderen tot sociaal gehandicapte kinderen maken, zonder het te beseffen. Vanmorgen raakte een moeder min of meer overstuur omdat haar zoon aan een ander groepje was gezet, het groepje van mijn dochter. Vervolgens werd er dus bij juffrouw beklag gedaan, want hij was van het groepje met gegoede kinderen naar een groepje met kinderen uit de ” laagste klasse” verplaatst……….alhoewel ik over die kwalificatie alleen al een uur door zou kunnen gaan, doe ik dat niet……want dat is verschil wordt alleen maar door de novo riche gebruikt, de kouwe omhooggevallen kak dus.

Wat zij zich echter niet heeft gerealiseerd….gestel het feit dat denken tot haar spectrum van mogelijkheden hoort…..dat haar “klasse” in de minderheid is, en dat als ze wil dat haar zoon een zelfde of betere positie in deze maatschappij verwerft dat alleen maar mogelijk is als je ook met de “kleine man” kunt communiceren…..en dat kun je het beste zo vroeg mogelijk leren, want als ze dat moeten leren nadat ze een studie hebben afgerond, en al tot de foute conclusie zijn gekomen door toedoen van hun ouders of andere buitenstaanders dat ze beter zijn dan de rest wordt het er alleen maar moeilijker op….een advocaat die geen clienten kan vinden doordat hij zich door een air van superioriteit van een gedeelte van zijn clientenkring vervreemd zal een armoedig bestaan leiden ondanks de geheven opleiding en zijn hoge sociale status

De hele wereld blogt

Jay Walljasper
Dit verscheen in Ode nummer: 86

Kracht van weblogs is als invoering van algemeen kiesrecht

‘Ik hoef mij niet af te zetten tegen de gevestigde orde’, verklaart Matt Stoller, een bekende progressieve blogger op de populaire website MyDD.com. ‘Wij wórden de gevestigde orde!’
Tegenwoordig hoor je overal voorspellingen dat bloggers de wereld radicaal gaan veranderen – zelfs in de traditionele media die daardoor van hun voetstuk zouden vallen als de meest invloedrijke bron van nieuws. (Voor iedereen die de afgelopen jaren op een onbewoond eiland heeft gezeten: blogs, of eigenlijk weblogs, zijn dagboeken op internet waarin mensen hun mening geven over uiteenlopende onderwerpen, van hun favoriete popsterren tot de wereldpolitiek.)
Niemand weet precies hoeveel blogs er zijn in de ‘blogosfeer’. Volgens Technorati.com, een website die blogs opspoort, wordt er iedere seconde een nieuwe geopend. De meeste zijn niet bijster interessant als je de blogger niet persoonlijk kent; een typische blogger is een tiener die de wereld eens per week op de hoogte houdt over wat er is gebeurd tijdens de wiskundeles of op het schoolfeest.
Maar onderschat de macht van blogs niet. Drie voorbeelden uit de Verenigde Staten. Eén: nieuwslezer Dan Rather moest met vervroegd pensioen nadat een blogger van FreeRepublic.com had aangetoond dat hij valse documenten had gebruikt in een verhaal over de militaire dienst van George W. Bush. Twee: Trent Lott werd als leider van de Republikeinen in de Senaat afgezet nadat bloggers uitgebreid aandacht hadden besteed aan de racistische opmerkingen die hij had gemaakt op een verjaardagsfeestje. Drie: Eason Jordan, hoofd nieuwsgaring van CNN, raakte zijn baan kwijt nadat een blogger op het Wereld Economisch Forum in Davos de aandacht vestigde op zijn opmerking dat journalisten doelwit zouden kunnen worden voor de Amerikaanse troepen in Irak.

Maar blogs kunnen meer dan de machtigen der aarde ten val brengen. Ze kunnen ook de aandacht vestigen op voorheen onbekende mensen die iets belangrijks te zeggen hebben. Vier voorbeelden uit de wijde wereld:
* Salem Pax, een 29-jarige architect in Bagdad, is onder het pseudoniem Bagdad Blogger gaan behoren tot de bekendste stemmen van het Iraakse volk. Zijn verslagen van de oorlog zijn aangehaald in kranten over de hele wereld en hij is inmiddels gecontracteerd voor een boek en een film. Het tijdschrift Foreign Policy (november/december 2004) verklaarde niet voor niets: ‘Als de Eerste Golfoorlog het “CNN-effect” in de wereld introduceerde, was de Tweede Golfoorlog de introductie van het bloggen.’
* Juan Cole, een historicus aan de Universiteit van Michigan die drie talen uit het Midden-Oosten spreekt, kon de interesse van hoofdredacteuren niet wekken voor zijn commentaren over de moslimwereld, totdat hij begon met zijn gezaghebbende blog, Informed Comment (JuanCole.com). Nu is hij geregeld te horen op nieuwszenders en het Amerikaanse Congres heeft hem als getuige gehoord.
* Markos Moulitsas Zuniga, een immigrant uit El Salvador, is één van de toonaangevende progressieve stemmen in Amerika geworden dankzij zijn blog DailyKos.com. Het linkse opinieblad In These Times (6 februari 2006) schrijft dat veel progressieve bloggers geloven dat zij dit jaar zullen zorgen voor een opleving van de Democratische Partij tijdens de verkiezingen voor het Congres, op dezelfde manier als talk radio dat deed voor de Republikeinen in 1994 en kerkelijke netwerken voor de Republikeinen in 2002.
* Sina Motallebi, een vooraanstaande Iraanse blogger, heeft in de gevangenis gezeten ‘voor het ondermijnen van de nationale veiligheid door “culturele activiteiten”‘, aldus het recent verschenen boek, We Are Iran [zie een bespreking in de vorige Ode]. Maar hij kreeg zijn vrijheid terug dankzij Iraanse en internationale bloggers die de aandacht vestigden op zijn situatie. Blogs worden gebruikt als een effectieve manier om ontevredenheid uit te drukken over het onderdrukkingsregime in Iran. Dat is misschien een verklaring voor het feit dat Farsi – de officiële taal in Iran – op de vierde plaats staat als populairste taal voor blogs.

Bloggers bezorgen autoriteiten over de hele wereld kopzorgen. De Chinese regering probeert paal en perk te stellen aan dit nieuwe medium voor vrije meningsuiting. Een 23-jarige psychologiestudente die spottend commentaar leverde op de Communistische Partij, heeft zelfs een gevangenisstraf gekregen. Ze werd vrijgelaten na een internationale protestactie van bloggers, maar vervolgens werden verscheidene van de organisatoren gearresteerd.
Noord-Korea lijkt de enige plek op aarde waar bloggers met succes in bedwang worden gehouden, omdat gewone burgers er geen toegang hebben tot internet. Maar volgens Foreign Policy maakt de website NKZone.org van een voormalige CNN-journaliste het voor de dictatuur toch een beetje ongemakkelijk door van buitenaf informatie te verzamelen over wat er in het land gebeurt.
Blogs zijn ontegenzeglijk een machtig wapen, maar sommigen waarschuwen tegen een al te uitbundig ‘blogtriomfalisme’: overdreven aanspraken dat blogs de traditionele journalistiek zullen omverwerpen, een nieuwe fase in de democratie op gang brengen en de wereld radicaal veranderen. Zoals Ana Marie Cox, van het gezaghebbende politieke weblog Wonkette.com, opmerkt: ‘Voor een revolutie moeten mensen hun huis uit komen.’
En In These Times signaleert dat de bekende bloggers, ook de progressieve, ‘meestal jong zijn, hoogopgeleid, afkomstig uit de middenklasse, man en blank’. Volgens het blad praten ze tot nog toe voornamelijk tegen elkaar. Er is weinig kans op grote politieke veranderingen zonder de deelname van mensen met een laag inkomen en een laag opleidingsniveau. Het grootste deel van de wereldbevolking heeft immers niet eens toegang tot een computer. ‘Technologie is zo revolutionair als de mensen die het gebruiken, en de progressieve “blogosfeer” is tot dusver het domein van de bevoorrechten – dat is een zwakke schakel die op de lange duur wel eens fataal kan zijn.’

Blogs zijn een heel krachtig medium, en die kracht zal ongetwijfeld alleen maar toenemen. Iedereen die een computer kan aanschaffen en een website kan bijhouden, heeft de macht om journalist en uitgever tegelijk te worden. Het is een democratische doorbraak in het informatietijdperk, niet zo hevig als de uitvinding van de drukpers – wat je blogtriomfalisten vaak hoort roepen – maar beter te vergelijken met de invoering van het algemeen kiesrecht, waardoor niet alleen rijke grondeigenaren konden stemmen, maar álle burgers.
Het ware succes van bloggen is pas bereikt als dit eenentwintigste-eeuwse democratische instrument ook beschikbaar wordt voor arme buurten, arbeidersenclaves en afgelegen dorpen over de hele wereld.

Rondsurfens in logland kwam ik erachter dat heel wat van mijn log vriendjes en vriendinnetjes wat in een dip zitten, nou had ik daar vanmorgen ook even last van vanwege dat voorval van gisteren, waardoor ik dacht dat al dat werk alles wat me in al die maanden was gelukt en wat ik had geleerd voor niets was. Inmiddels zie ik ook wel in dat dat niet waar is ( de oren van manlief fluiten nou nogsteeds heb 2 uur lang tegen hem aangezeurd, om het voor mezelf duidelijk te krijgen) en dat ik wel degelijk al een eind gekomen ben er alleen zoals altijd nog dingen zijn waar ik nog aan moet werken. Om dat te bellen heb ik een reintegratiebureau gebeld, ik had een aantal maanden terug al de reintegratie telefoon van het UWV gebeld, maar voorals nog was daar geen actie op ondernomen, dus ben ik nu zelf gaan shoppen, heb het weer zelf in de hand genomen. Toen ik 1 van mijn journals die avond doorbladerde vond ik 3 gedichten die ik had opgeschreven omdat het me steun gaf, ik heb ze om ze op te halen maar even overgetypt voor jullie……..al mijn logvriendjes en vriendinnetjes die het allemaal misschien even niet meer weten………….en ook een klein beetje voor mezelf natuurlijk

Geloof in jezelf

Geloof in jezelf
In de kracht die je hebt,
De kracht die jou door het leven leidt,
Door goede en door slechte tijden

Geloof in de verborgen kwaliteiten
Die iedereen beit en die je de juiste
Weg zullen wijzen.

Geloof in morgen en in wat die dag
Je zal brengen en probeer alles
Van de zonnige kant te bekijken want met een positieve kijk
Op het leven is er geen grens
Aan jouw mogelijkheden

Luister

Gevormd
Vervormd

Door ‘t verleden

Vechtend
In ‘t heden
Om terug
Jezelf
Te kunnen
Zijn

Dagen
Vol vragen

Wie ben ik
Wie ben ik echt
Ben ik zo
Zoals men zegt

Wat zegt je
Innerlijke stem

Luister
Luister maar naar hem

Zelfvertrouwen

Blijf dicht bij jezelf
Zelfs als anderen
Je niet begrijpen

Jouw gevoel
Hoeft voor anderen niet te wijken

Loop je eigen weg
Begrijpen ze ‘t niet
Dan heeft men pech

Laat een ander
Niet oordelen
Wat goed voor je is

Jij bent degene
Die over jouw leven beslist

Vandaag was weer eens zo’n dag dat ik tegen de lamp ben gelopen, en een stukje licht daarvan heb meegenomen in de zin van zelfkennis, en waar ik nog aan moet werken. Vandaag hadden we bezoek van een deurwaarder omdat mijn man nog een schuld had openstaan, manlief was net met zoonlief boodschappen doen en ik zou bellen als ze voor de deur stonden. Terwijl het eigenlijk niet nodig was, omdat ik al aan het afbetalen geslagen was, die dingen elkaar helaas gekruisd hadden en het bezoek niet meer geschrapt kon worden……ik wist dus dat ik in mijn recht stond, en nog toen ik daar alleen stond tegenover die deurwaarder raakte ik in paniek en had mezelf niet meer onder controlle. Innerlijk was ik woest op mezelf omdat ik toch weer angst voelde terwijl ik wist dat ik in dezen naar behoren gehandeld had, aan mijn verplichtingen had voldaan.

Inmiddels weet ik ookwel dat die angst niets te maken had met de gebeurtenis nu, maar dat dat komt uit de tijd dat ik onder de vensterbank gedoken zat, omdat ik er zelf niet meer uitkwam, ik had namelijk bij mijn scheiding 13000 euro aan schuld meegekregen, en had geen idee hoe ik die moest oplossen, en al die ellende kwam dus weer naar boven en alleen maar omdat ik niet genoeg vertrouwde op mezelf….nog steeds haal ik mijn vertrouwen niet uit mezelf, maar uit mijn man, die dan ook onvoorwaardelijk in mij geloofd, maar ik moet eigenlijk het vertrouwen uit mezelf halen.

Dus ik eindig dit stuk maar weer met mijn favoriete gezegde: Iedere keer als je tegen de lamp loopt, neem je een stukje licht mee.